وقتی آموزش بقا، به قیمت نابودی طبیعت تمام می‌شود

گاهی در این دوره‌ها به افراد گفته می‌شود از چوب‌هایی که روی زمین افتاده‌اند برای روشن کردن آتش یا ساختن سرپناه استفاده کنند با این تصور که این چوب‌ها مرده‌اند و دیگر فایده‌ای برای جنگل ندارند.

چوبی که روی زمین افتاده و برای ما یک تکه چوب خشک و بی‌مصرف به نظر می‌رسد، ممکن است بخشی از یک چرخه در طبیعت باشد. همین چوب‌ها می‌توانند محل زندگی یا تغذیه حشرات، قارچ‌ها و موجودات ریز دیگر باشند و با تجزیه شدن، مواد مغذی را دوباره به خاک بازگردانند.

یعنی چیزی که از نگاه ما مرده است، ممکن است برای جنگل هنوز بخشی از زندگی باشد.

پس وقتی یک گروه وارد جنگل می‌شود و برای تمرین، تعداد زیادی از چوب‌های کف جنگل را جمع می‌کند، شاخه می‌شکند، پوشش گیاهی را لگدمال می‌کند، آتش درست می‌کند و برای ساختن یک سرپناه هر چیزی را که دم دستش است جابه‌جا می‌کند، نمی‌توان گفت چون چیزی از درخت زنده قطع نکرده‌ایم، پس آسیبی هم نزده‌ایم.

طبیعت فقط درختان سبز ایستاده نیستند.

خاک، برگ‌های ریخته، چوب‌های افتاده، قارچ‌ها، حشرات، جانوران کوچک و میلیون‌ها موجودی که شاید حتی دیده نشوند، همه بخشی از یک اکوسیستم هستند.

مشکل بزرگ‌تر زمانی است که چنین رفتارهایی با اسم آموزش طبیعت‌گردی یا آموزش بقا به دیگران هم منتقل شود. فردی که قرار است بعد از این دوره‌ها بیشتر از طبیعت مراقبت کند، ممکن است دقیقاً برعکس، یاد بگیرد که جنگل محلی برای برداشتن چوب، ساختن آتش و برپا کردن سرپناه برای تمرین‌های شخصی است.

بوشکرفت اگر قرار است مهارت زندگی در طبیعت باشد، باید قبل از هر چیز مهارت آسیب نزدن به طبیعت را آموزش بدهد.

جنگل انبار چوب نیست.

زمین تمرین بی‌صاحب نیست.

و طبیعت، وسیله‌ای برای سرگرمی ما نیست.

اگر کسی واقعاً عاشق طبیعت است، باید بداند که بعضی وقت‌ها مهم‌ترین مهارت این است که دستش را به چیزی نزند.

شاید لازم باشد برگزارکنندگان این دوره‌ها یک سؤال ساده از خودشان بپرسنداینکه آیا می‌توانیم همین آموزش‌ها را بدون آسیب زدن به یک طبیعت واقعی انجام دهیم؟

اگر پاسخ مثبت است، چرا از همان روش استفاده نکنیم؟

می‌توان برای آموزش ساخت سرپناه از چوب‌های آماده و قابل استفاده مجدد استفاده کرد،

چون کسی که برای زنده ماندن در طبیعت آموزش می‌بیند، باید بفهمد که زنده ماندن انسان نباید به قیمت از بین رفتن زندگی موجودات دیگر تمام شود.

طبیعت‌گرد واقعی کسی نیست که بتواند از جنگل بیشتر استفاده کند کسی است که بلد باشد کمتر از آن بردارد و کمتر به آن آسیب بزند.

و اگر قرار است چیزی از طبیعت یاد بگیریم، شاید اولین و مهم‌ترین درس این باشد که

هر چیزی که روی زمین افتاده، بی‌ارزش نیست؛ و هر چیزی که می‌توانیم برداریم، حق نداریم برداریم.